Nicolas Genest, Raphaël Pannier, Dhafer Youssef, Clément Janinet & More
By Ludovico Granvassu | Mondo Jazz
December 23, 2025
The music of the trio tangent + mek is an open-ended sonic space. Dense or broken, the sound surfaces and structures are continuous, oscillating between noise, drone and traces of folk music material, that remain rather distant associations. Three well-known acoustic instruments heard in tonal proportions far removed from what one would expect. Since each musician brings in a rich spectrum of tonal differentiation, there are many possible combinations. Gently but surely the three lead the listener into the interior of the sounds. Their music includes shaped chamber-musical structures, and silence is always an option.
The Baars/Kneer/Elgart trio exists in this form since 2010, formed during a festival encounter in Amsterdam’s Bimhuis of the back then Amsterdam-based Baars/Kneer duo with Ulm based drummer Bill Elgart; the duo became a trio as a matter of course. Since then it has toured regularly in European clubs and appeared at festivals such as the Nickelsdorfer Konfrontationen and the Ulrichsberger Kaleidophon. In the meantime, 3 recordings have been released on the labels Evil Rabbit Records and Jazzwerkstatt, which caused a sensation internationally.
Le 6/9 du jeudi 18 décembre 2025
02:28:04
Utility Fog with Peter Hollo - Best of 2025 Part 2!
Full text summary to come. Part 2 of Utility Fog's Best of 2025 features the stuff that's neither vocal-driven (songs, raps) or beats-driven. Next week's Part 3 will be a 2hr DJ mix.
Utility Fog teeters on the cusp between acoustic and electronic, organic and digital. Constantly changing and rearranging, this aural cloud of nanotech consumes genres and spits them out in new forms.
Peter Hollo curates each episode around a narrative of genre-plasticity, deep-diving into artist histories, side projects and influences. Challenging sounds are contextualised within musical movements, surprising connections are uncovered, unfairly overlooked works are revisited.
Come on a journey through music in all its ugly beauty.
She’s Analog, No Longer, Not Yet (Carton Records/Torto Editions)
L’ipermodernità in perenne fibrillazione degli She’s Analog è un sogno glitch dove convergono droghe, visioni e istanze diverse: il torpore catatonico dello slow core e del post rock, le forme a un passo dal collasso di Storm & Stress, palazzi elettronici vista Tortoise e/o Radian, il free come postura e pronuncia, il glitch, l’ambient e tanto, tanto altro.
Una delle più stimolanti formazioni italiane, a cavallo tra pulsioni digitali, frammentazioni avant e un hyper rock aperto davvero a ogni stimolo.
show of the 18 november 2025
David McKenna presents the best in underground and out of left-field French music. This week: including Tatiana Paris, Ravage, Le Renard, Ply and Big Pop.
show of the 30 september 2025
David McKenna presents the best in underground and out of left-field French music. This week: including Sacred Lodge, Ciccio & 2mo, Sam Fleisch, Seb Brun & Simon Henocq and R/A/D.
In 2022 bracht Tatiana Paris met Gibbon haar eerste soloplaat uit. Het album bestond vooral uit sologitaar en tapes en leverde haar de nodige erkenning en daarmee ook tientallen concerten op.
Paris is nu terug met haar tweede plaat, wederom op het Franse label Carton Records. Ze maakt met thalle een plaat over willekeurigheid en correlatie. Hoe komen niet-gesynchroniseerde elementen samen om een harmonieus geheel te vormen? De albumtitel verwijst daarbij naar planten zonder wortels en bladeren, zoals bijvoorbeeld algen of mossen.
Weinig houvast dus, maar dat maakt van thalle geen los zand of nietszeggende vaagheid. Wél is het weer een uitdagende, experimentele plaat. De eerste zeven, acht minuten worden intrigerend gevuld met schijnbaar losse geluidjes, kleine noise en indringende drone.
Modulaire synths, orgel, objecten, radio, tapes, bewerkte gitaar en stem zijn de elementen die thalle vormen. Op hibbon horen we een zwaar (door auto-tune) bewerkt koor en intense, geladen, fuzzy noise. De titel van de track verwijst naar het afsterven van organen en de tonen die zich manifesteren na het verdwijnen van de ademhaling, een idee wat je ook kunt koppelen aan het uitzetten van machines. En dat is vooral wat hibbon uitstraalt.
pagaille laat machinale klanken horen die toch iets organisch en warms houden. Een fris soort minimalisme dat – inderdaad – willekeur tot een vreemdsoortige harmonie weet om te vormen. Dat geldt ook voor grand duc dat ‘zeurt’ als een insect maar dat ook een kalme progressie, voortgang laat horen. Ook hier komen kleine autonome entiteiten samen om tot een min of meer coherent klankenlandschap, muziekstuk te komen.
Op canine zingt Paris een liefdevolle tekst die ze ooit kreeg van haar geliefde. Het stuk is daarmee een stuk concreter en tastbaarder. IJle jazzgitaar en Paris’ dito voordracht zijn de enige elementen in dit ruimtelijke, open stuk. De twee titelstukken – bewust op iedere plaatkant één – bestaan vooral uit orgel drone, van de hand van Rachel Langlais. Tatiana Paris deinst er niet voor terug om hier ruim de tijd voor te nemen, maar beide tracks weten zonder meer te prikkelen.
De muziek van Tatiana Paris laat zich niet gemakkelijk omschrijven. ‘It moves between noisy chanson and spectral minimalism’, werd wel gezegd. Daar zit wat in. Op thalle kun je vele termen loslaten, vooral omdat de muziek het machinale combineert met het organische, het serene met het verstorende. Het beste is om het album gewoon te ondergaan. De kans is groot dat het een bijzondere, mindful ervaring oplevert. Muziek als dit laat heel veel ruimte voor interpretaties, associaties en een prikkelende onduidelijkheid.
Radio Free Brooklyn's "Mondo Jazz" (Host: Ludovico Granvassu)
December, 17, 2022 10:00 PM–12:00 AM
Bobo & Behaja | Rafoza Manday Tandra | Aia Haja? | 2026 | Carton
Deux ans après un duo au côté de Philippe Foch, l’électronicien Simon Henocq revient cette fois-ci en solo. Solitaire certes, mais habité, il continue son exploration du son à partir d’un matériau brut fait d’une multitude de bruits blancs aux éclats industriels. On est en effet ici dans la matrice de l’électronique où rien n’est foncièrement aimable ni même sensuel, sorte de dérèglement primitif qui agace l’oreille autant qu’il la captive.
Avec un savoir-faire notable, Henocq en effet joue des superpositions de trames. Il les empile, les fait glisser ou se contorsionner les unes sur/sous les autres avec le souci de construire d’une autre manière un narratif dégagé des codes conventionnels. Ici, le débord est la règle, et de cette outrance naît une tension crue qui jaillit dans l’instabilité du moment où l’oreille cherche à trouver des repères qui s’effondrent irrémédiablement.
L’acceptation de cet univers âpre et en mouvement permanent est la condition première pour apprécier cette musique qui se livre. Nous plongeant dans un monde froid mais généreux dans ses excès, elle donne à entendre une proposition inouïe (dans le sens premier du terme, même s’il est vrai qu’on pense à la musique de Merzbow), en tous les cas personnelle et, par bien des côtés, captivante.
chronicles of womex 2025
As has long been the case, the Mundofonías team attended the annual meeting of WOMEX, one of the largest events related to root musics on the planet that is held each year in a different city. In 2025 it took place in Tampere, Finland, and from there we bring impressions of some memorable concerts which we recall and which make us travel through Mali, Tanzania, Madagascar, Serbia, Taiwan and Mauritania among other destinations. We also share the conversations we had with Maxime Bobo, co-promoter of the Franco-Malagasy project Bobo & Behaja, and with the Taiwanese musicians of 3Peoplemusic. We listen to the winner of the Artist Award, the Mauritanian Noura Mint Seymali, and we also comment on the refusal of the Professional Excellence Award by the creators of the Syrian Cassettes Archives, listening to some of the music recovered and compiled in this initiative.
– Kankou Kouyate – Nganou balla – N’Darila
– The Zawose – Kusekala kwanyungu (live) – [sin álbum especificado]
– Bobo & Behaja – Karioke menamaso – Aia haja?
– Gordan – Šara – Gordan
– 3Peoplemusic – LaSoRe – Him, her, it, and three
– Noura Mint Seymali – Tassirit – Yenbett
– Syrian Cassette Archives – Side B [frag.] – SCA mixtape vol.1
Voces invitadas:
Guest voices:
– Maxime Bobo (Bobo & Behaja)
– 3Peoplemusic
di Peppe Trotta
Un ulteriore grado di libertà, di ‘accidente’ voluto, entra a fare parte dell’immaginario sonico di Tatiana Paris per dare forma al suo secondo lavoro solista. Thalle riparte dalle intuizioni dell’esordio del 2022 – sempre per Carton Records – espandendole nel lessico e nella sovrastruttura concettuale, sconfinando in un susseguirsi cangiante di singole entità risonanti incastrate in un flusso privo di soluzioni di continuità.
La sperimentazione pura sulle potenzialità delle corde della chitarra sottoposte all’azione di tecniche estese rimane presente senza più essere centro delle composizioni. Il contributo degli agenti esterni – nastri, echi ambientali, inserti elettronici – si fa più corposo, ma è soprattutto la presenza dell’organo a caratterizzare l’insieme. I suoi suoni sostenuti permeano ciascun paesaggio, pensato e sviluppato come compresenza di elementi eterogenei da organizzare per funzionare.
Al ribollire tattile dell’elettroacustica inaugurale corrisponde la diluizione drone ambient della prima sezione della title track, così come allo stridore avant della frastagliata Pagaille fa eco la forma canzone elegante di Canine. Ogni tassello, isolato, risuona a se stante, scollegato dal tutto per forma e atmosfera. Eppure l’autrice sa ricavarne una trama coerente in cui leggerezza melodica (Avril), rigore esecutivo (Thalle), decostruzione (Grand duc) e sperimentazione (Salluit) convivono generando un caleidoscopio abbagliante.
August 1985 - August 2025: La Nuit des Sauriens has now been running for over 40 years!
Every Wednesday from 9:30 p.m.
Hundreds of programs offering an eclectic selection of ambient, industrial, noise, improvised, unusual, electroacoustic, and independent music...
Con ''Thalle'', uscito per Carton records, Tatiana Paris firma un’opera che sfugge alle classificazioni semplici.
Il titolo, che richiama il “tallo” – organismo privo di radici e foglie, come licheni e alghe – è già una dichiarazione poetica: una musica che cresce senza appoggiarsi a strutture convenzionali, ma che si sviluppa in modo organico e coerente.
L’album si apre con ''Intro'', un invito sommesso che prepara il terreno a un viaggio sonoro fatto di contrasti e delicatezze. Le due tracce omonime, ''t h a l l e l'' e ''t h a l l e ll'', sono lunghe distese di drone agli organi, suonate da Rachel Langlais, che instaurano un tempo dilatato, quasi liturgico.
Tra queste isole sonore si insinuano miniature intime: ''Pagaille'' tintinna e si frantuma, ''Canine'' brilla di purezza cristallina, mentre ''Grand Duc'' si muove come un metronomo scomposto, sospeso tra chitarra preparata e timbri ibridi.
Tatiana Paris lavora con un arsenale eterogeneo – chitarra preparata, voce, piezo, radio, synth modulare, oggetti – ma il risultato non è mai gratuito. Ogni suono sembra cercare la sua collocazione in un ecosistema fragile, dove il caos trova ordine attraverso micro-correlazioni.
È insomma, la sua, una musica che non punta all’originalità forzata, ma alla sincerità: un minimalismo caldo, epidermico, che trasmette prossimità e ascolto profondo.
Se il precedente ''Gibbon'' (2022) mostrava già la sua inclinazione sperimentale, ''Thalle'' la conferma e la amplifica: un disco esigente, ma capace di regalare momenti di pura contemplazione.
Non è solo un album, è un organismo vivo, che respira lentamente e invita a rallentare il proprio ritmo per percepire altre temporalità.
In sintesi: ''Thalle'' è un’opera che intreccia drone, improvvisazione e poesia sonora in un continuum meditativo. Un disco che non cerca di piacere a tutti, ma che conquista chi è disposto a lasciarsi avvolgere dalla sua discreta radicalità. (Andrea Rossi)
by Patrick Bruneel
Het woord Thalle (Frans) kan in het Nederlands (en Engels) worden vertaald als Thallus, en dat betekent dan zoiets als een aanduiding voor de bouw van organismen die er plantaardig uitzien, maar niet én wortels en stengels en bladeren bezitten. Algen, schimmels en korstmossen zijn onder meer lid van deze familie. Voor Tatiana Paris gaat thalle over willekeur en samenhang (correlatie) of hoe komen dingen die niet synchroon met elkaar zijn toch tot een harmonieus geheel. Het zijn vormen die zich discreet ontwikkelen en toch een grote invloed hebben, op de zee (algen) of op het oppervlak van een boom.
Tatiana Paris houdt ervan om het chaotische, het ongeordende, te organiseren, te synchroniseren, tot het zin krijgt en dat doet ze niet alleen door waarnemingen in de natuur maar ook met haar muziek.
In 2022 debuteerde ze met het album Gibbon en na een hele rist concerten besloot ze om Thalle maken. Geprepareerde gitaar, stem modulaire synthesizers, cassetterecorder, radio’s, objecten en op het in tweeën gedeelde titelnummer ook orgel, dat wordt bespeeld door Rachel Langlais.
Net als de willekeur van de thalle, waarover Paris het heeft, en de onvoorspelbaarheid van het uiteindelijke resultaat, is het album – negen stukken staan erop – geworden.
Drones, stukken met poëtische teksten (van de hand van Pierrick Pagé, Joséphine Bacon en Marie Andrée Gill), gitaargefriemel dat zo op een plaat van Fred Frith zou kunnen staan, jazzy melancholisch aandoende fragmenten, het is een beetje van alles wat en toch klinkt het als een samenhangend geheel.
Het album is dan wel nogal experimenteel, toch straalt het een bepaalde warmte uit, een soort liefde voor het kleine, het verrassende, het moeilijk te vatten bestaan van nietige zaken die toch een grote impact kunnen hebben. De Française weet ons daardoor prima te boeien, ook omdat ze veel facetten van haar inzichten tegelijk aan bod laat komen. De muziek is al even ongrijpbaar als het onderwerp en dat is best wel fijn.
Tatiana Paris, som er vokst opp i en nomadisk barndom, og er gitarist og bassist. Hun komponerer, improviserer og fremfører musikk som «taler til hjertet, rytmen og spekteret med intensitet og appetitt», som det står om henne på internettet. Hennes senere karriere, som har vært fylt opp av «institusjonelle erfaringer», har sett henne møte og eksperimentere med et bredt spekter av estetikk: improvisert musikk, argentinsk tango, pop, jazz, afrikansk musikk med mere. Denne rikdommen har gitt opphavet til hennes rå, poetiske stil, slik man hører på debutalbumet Gibon, hvor hun opptrer solo med preparerte gitarer, objekter og kassetter, og som ble utgitt på Carton Records i desember 2022.
Hennes nylige samarbeid har inkludert band og prosjekter som blant annet The Bridge, Seb Martel, Christine Salem, Eve Risser’s Red Desert Orchestra, Thomas de Pourquery, Théo Ceccaldi, Simone, Sandra Nkaké og mange flere.
På sin nye utgivelse, thalle, samarbeider hun med organisten Rachel Langlais på to låter, mens hun selv trakterer gitar, vokal, radioer, kassettspillere, modular synthesizere og objekter, og vi får ni «strekk», hvor hun, i presseskrivet, sammenliignes med blant andre gitaristen Fred Frith.
Det er relativt eksperimentell musikk vii får møte på platen, hvor åpningen «intro», nesten kan spores til noe trompeteren Arve Henriksen kunne vært involvert i. For det kan nesten høres ut som det er en trompet som åpner i et lyrisk landskap, før vi får «t h a l l e I» hvor orgelet kommer inn og styrer med lange toner. Og herfra og ut er det behagelig, drone-lignende affære vi får være med på.
Hele vegen vokser musikken på en fin måte. Hun kommer inn med litt «manipulert» vokal, som sammen med de andre instrumentene skaper en spennende reise i et musikalsk landskap som (nesten) kan sammenlignes med noe Jon Hassell, eller flere av hans «arvtagere» kunne ha gjort.
Det er spennende musikk hun bringer til torgs. Det er eksperimentelt, interessant og jeg har en formening om at hun har brukt god tid i studio for å sette sammen disse solostykkene. Tekstene er hentet fra forfattere som Pierrick Pagé, Joséphine Bacon og Marie Andrée Gill, og i de sekvensene hvor vokalen står i forgrunnen, minner hun om noe av det vi fikk av musikk på slutten av 1980 og begynnelsen på 1990-tallet på det belgiske selskapet Les Disques du Crépuscule.
En variert, spennende og interessant utgivelse fra ei dame som har mye nytt å melde på sin andre soloutgivelse.
Jan Granlie
Tatiana Paris Shares her Creative Process
The French multi hyphenate wanted music that “could be listened to while cooking with children in the same room.” Her idea of this goal may differ from yours, though: “Thalle” is a journey into nocturnal psychedelia, using poetry as a form of non-violent resistance.
Name: Tatiana Paris
Nationality: French
Occupation: Composer, songwriter, multi-instrumentalist, sound artist
Current release: Tatiana Paris's new album t h a l l e is out via carton.
Recommendations for France: I'm lucky enough to live near the Loire River, just a few minutes' walk away. And right in my garden, a ten-meter-high tufa hillside drops away. The region is full of troglodyte dwellings and vineyards. I feel like I'm finally putting down roots in this space of rock and terroir, me, the nomadic child. And the fact that this rock is made up of the remains of coccolithophores (literally shells) drives me crazy, brings me back to my unbearable lightness. The whole thing is sublime.
Topic I am passionate about but rarely get to talk about: Actually, I'm completely obsessed with geology, watersheds, and the water cycle. I love maps, exploring space, and understanding the different representations of the Earth's layers and how water shapes the landscape.
read more here.